De originele regeringsverklaring van kabinet-Schoof heeft een grondige transformatie ondergaan. Waar de oorspronkelijke tekst zich kenmerkte door zijn pragmatische toon en degelijke politieke retoriek, hebben wij gekozen voor een frisse, humoristische aanpak die tegelijkertijd ironisch en relativerend is.
Ons doel was niet alleen om de boodschap toegankelijker te maken, maar ook om de inherente complexiteit en vaagheid van politiek in een nieuw licht te zetten. Door gebruik te maken van een luchtige stijl, scherpe metaforen en een vleugje zelfspot, hebben we een versie van de verklaring gecreëerd die het politieke discours een menselijke en soms hilarische dimensie geeft.
Belangrijke wijzigingen zijn:
We gebruiken anekdotes, metaforen en humor om complexe thema’s te benaderen, zoals de marathon als metafoor voor regeren en de fruitmand als symbool voor politieke samenwerking.
De tekst erkent de uitdagingen en paradoxen van de politiek – bijvoorbeeld de onzekerheid van het beleid en de moeite om het vertrouwen van burgers te herstellen – met een knipoog en een open houding.
In plaats van gedetailleerde plannen of oplossingen, benadrukken we de politieke realiteit van voortdurende compromissen, waarbij vaagheid soms een strategisch voordeel kan zijn.
Door deze aanpak proberen we de politieke boodschap niet alleen over te brengen, maar ook te entertainen, te prikkelen en tot nadenken aan te zetten.
De Kunst van het Onzekere: Politiek met een Knipoog
Inleiding: Een Marathon zonder Finishlijn
Mijnheer de Voorzitter,
Wat een vreugde om hier vandaag te mogen staan. Niet omdat ik het antwoord weet op alle grote vragen – integendeel. Het prachtige aan deze functie, Mijnheer de Voorzitter, is dat het niet draait om het weten van antwoorden, maar om het vermogen om vragen zo ingewikkeld te herformuleren dat het lijkt alsof er al een oplossing is. En daarin, dat zeg ik met gepaste bescheidenheid, blinken wij uit.
Vandaag presenteer ik u een kabinet dat zichzelf het meest innovatieve van de laatste decennia durft te noemen. Niet vanwege revolutionaire ideeën – die komen later, misschien – maar vanwege de structuur. Voor het eerst in vijftig jaar hebben we besloten om politieke leiderschap overboord te gooien. Geen kapitein op het schip, geen schreeuwende commandant. Nee, Mijnheer de Voorzitter, dit kabinet is een collectief. Een groep individuen die, met het enthousiasme van een amateurkoor, probeert samen een symfonie te maken.
En laten we eerlijk zijn, wie houdt er nou niet van een experiment? Zeker een experiment dat zo gedurfd is dat zelfs de producenten van reality-tv het te riskant vonden. We hebben overwogen het format aan te melden bij “Expeditie Robinson: Politieke Editie,” maar zelfs zij vonden het te chaotisch. Want zeg nou zelf, wat gebeurt er als je politici zonder duidelijke leiding samen in een kamer zet? Het antwoord laat zich raden: veel gepraat, weinig beslissingen, en een consensus die voelt als het muzikale equivalent van een driegangenmenu bij een fastfoodrestaurant.
U kunt zich voorstellen dat wij – als een groep onervaren marathonlopers – aan de startlijn staan. Niet om te winnen, Mijnheer de Voorzitter. Nee, winnen is overrated. Wij zijn hier voor de ervaring. Voor de blaren, het hijgen, en het genoegen om ergens halverwege te ontdekken dat de routekaart ontbreekt.
En eerlijk gezegd, Mijnheer de Voorzitter, als regeren een marathon is, dan hebben we niet eens tijd gehad om onze veters te strikken. Maar dat geeft niet. Want in de politiek, net als bij een marathon, draait het niet om snelheid, maar om doorzettingsvermogen. Het gaat erom dat je onderweg zwaait naar het publiek, af en toe een selfie maakt met een toeschouwer, en bij de finish roept: “We hebben het samen gedaan!”
Dus ja, Mijnheer de Voorzitter, wij staan hier vandaag met een duidelijke boodschap: we zijn er klaar voor. Niet omdat we alle antwoorden hebben, maar omdat we het proces om antwoorden te vinden omarmen. Met elkaar, zonder traditionele leiders, en vooral zonder al te veel haast. Want regeren, Mijnheer de Voorzitter, is geen sprint. Het is een collectieve oefening in vertrouwen, improvisatie, en het doorstaan van pijnlijke blaren. En dat, Mijnheer de Voorzitter, maakt het avontuur des te mooier.
Hoop en Humor in een Politieke Soep
Dit kabinet, Mijnheer de Voorzitter, is niets minder dan een schoolvoorbeeld van hoe diversiteit werkt. Een samenwerking tussen PVV, VVD, NSC en BBB. Een combinatie die menig politieke analist zou omschrijven als een fruitmand: je hebt de appel van rechtlijnigheid, de peer van pragmatisme, de exotische vrucht van experiment en – niet te vergeten – de citroen, die altijd wel een beetje zuur blijft.
Wat ons bindt? Dat is simpel, Mijnheer de Voorzitter: de overtuiging dat Nederland toe is aan een frisse start. Een nieuwe manier van kijken, werken en – vooral – samenwerken. Wat die frisse start precies inhoudt? Dat merken we onderweg wel. Net als bij een soeprecept zonder ingrediëntenlijst gaat het erom dat we blijven roeren en hopen dat het eetbaar is tegen de tijd dat we het opdienen.
Eén ding is zeker: dit kabinet is niet bang om onbekend terrein te betreden. Terwijl andere regeringen zich vastklampen aan een strak uitgestippelde route, hebben wij gekozen voor een meer flexibele benadering. Wij laten ons leiden door de wind, de sterren, en soms zelfs een willekeurig handgebaar van de oppositie. Dit noemen wij modern leiderschap.
De samenwerking tussen deze partijen bewijst bovendien dat het onmogelijke mogelijk is. Want zeg nu zelf, wie had ooit gedacht dat deze vier partijen een akkoord zouden kunnen smeden? Het is als het combineren van boerenkool, sushi, barbecue en haute cuisine in één maaltijd. Niet vanzelfsprekend, maar verrassend genoeg eetbaar.
Mijnheer de Voorzitter, wij zijn er trots op dat we, ondanks onze verschillen, een akkoord hebben bereikt. Het is niet perfect, maar dat is juist de kracht. Want in een land waar iedereen iets anders wil, is een half tevreden Nederlander uiteindelijk de grootste overwinning die je kunt behalen.
Het Hoofdlijnenakkoord – Een Kookboek zonder Recepten
Het Hoofdlijnenakkoord dat we u presenteren, Mijnheer de Voorzitter, is geen stapel papier vol loze beloften. Nee, het is een levend, ademend testament van samenwerking. Het is een akkoord dat de kunst van het Nederlandse compromis naar nieuwe hoogten tilt. Elk punt, elke zin, elk kommaatje is een zorgvuldig uitgewerkt huzarenstukje dat erin slaagt om niemand écht gelukkig te maken, maar wel net tevreden genoeg om verder te praten.
En dát, Mijnheer de Voorzitter, is de kern van onze politiek. Niet het creëren van euforische jubelstemming, maar het subtiele vakmanschap om mensen half tevreden naar huis te sturen. Want laten we eerlijk zijn: als iedereen een beetje moppert, heb je het eigenlijk heel goed gedaan.
Dit akkoord is geen strak uitgestippeld plan, maar een flexibel raamwerk dat meebeweegt met de tijd. Het is als een zak met losse legostenen: het ligt nu misschien nog wat chaotisch op tafel, maar wacht tot we er samen een kasteel van bouwen. Welke kleur het kasteel krijgt of hoeveel torens het heeft? Dat bepalen we later wel, afhankelijk van de politieke windrichting.
En laten we ook stilstaan bij de heroïsche prestatie die dit akkoord vertegenwoordigt. Want Mijnheer de Voorzitter, het is niets minder dan een politiek wonder dat vier partijen met zo’n uiteenlopende visies erin zijn geslaagd om samen een document op te stellen dat zowel ambitieus klinkt als heerlijk vaag blijft. Een akkoord dat ruimte biedt voor interpretatie, herziening en – laten we eerlijk zijn – de nodige uitvluchten.
Dus ja, Mijnheer de Voorzitter, dit Hoofdlijnenakkoord is een meesterwerk van moderne politiek. Het is een gids zonder routebeschrijving, een recept zonder exacte hoeveelheden, een plan dat niet vraagt om vastomlijnde zekerheid, maar om vertrouwen in het proces. En dat, Mijnheer de Voorzitter, is misschien wel het meest Nederlandse wat er bestaat.
Migratie, Asiel en Grenzen – Oftewel, de Grote Politieke Dans
Mijnheer de Voorzitter,
Over migratie hebben wij lang en diep nagedacht. Zo diep, dat we af en toe vergaten waar we begonnen waren. Migratie is immers geen vraagstuk dat je oplost met een enkel antwoord, maar eerder een dansvloer vol draaibewegingen, uitgestoken handen, en af en toe een stap op iemands tenen.
Het is ingewikkeld, Mijnheer de Voorzitter. Zo ingewikkeld, dat we besloten hebben om het simpel te maken. Want waarom zou je complexe problemen met nuance benaderen, als je ook een slogan kunt kiezen die alles samenvat? Dus presenteren wij u met trots: een strenger migratiebeleid.
Wat betekent dat, vraagt u zich af? Een uitstekende vraag! En laat ik eerlijk zijn: het antwoord is afhankelijk van wie u het vraagt. Voor de één betekent het dat er minder mensen binnenkomen. Voor de ander betekent het dat de mensen die binnenkomen beter moeten passen bij onze economische behoeften. En voor sommigen betekent het gewoon dat het strenger klinkt, wat vaak al de helft van het werk is.
Maar weet één ding zeker, Mijnheer de Voorzitter: het bordje “Vol” op Schiphol is geen permanente oplossing. Nee, dat is slechts een tijdelijk hulpmiddel, net zoals het tijdelijk sluiten van opvangcentra of het herinrichten van sporthallen als slaapplekken. Want laten we wel wezen, als je problemen niet kunt oplossen, kun je ze altijd verplaatsen.
Wij begrijpen de zorgen van de bevolking, vooral in plaatsen als Ter Apel, waar migratie allang geen abstract beleid meer is, maar dagelijkse realiteit. Tegelijkertijd weten wij ook dat Nederland niet kan functioneren zonder arbeidsmigranten. Wie anders zet de tomaten in onze kassen, legt de trottoirs in onze straten, en vult de schappen in onze supermarkten?
Dus, Mijnheer de Voorzitter, dit strenge migratiebeleid is een balans. Een koorddans tussen economische behoeften, humanitaire verplichtingen, en het vermogen om het in een persconferentie uit te leggen zonder dat iemand wegloopt. En mocht u zich afvragen hoe dit beleid er in de praktijk uitziet? Ach, Mijnheer de Voorzitter, dat merken we wel als we de muziek een paar keer hebben laten draaien. Want in de Grote Politieke Dans gaat het er niet om dat je de stappen perfect uitvoert, maar dat je blijft bewegen, zelfs als je uit de maat bent.
Stikstof, Landbouw en Draaikolken
Mijnheer de Voorzitter,
Onze boeren krijgen perspectief. En wat dat precies inhoudt? Wel, dat houden we bewust vaag. Want laten we eerlijk zijn: perspectief is net als stikstof – je ziet het niet, je ruikt het niet, maar het beïnvloedt alles. Het is iets wat je voelt in de lucht, althans als je de juiste apparatuur hebt, maar dat daarom niet minder belangrijk is.
Wij willen dat onze boeren blijven. Natuurlijk willen we dat. Nederland zonder boeren is als erwtensoep zonder worst: het kan misschien wel, maar het smaakt nergens naar. Maar, Mijnheer de Voorzitter, er is een kleine kanttekening: als ze blijven, moeten ze veranderen. Hoe ze moeten veranderen? Daarover gaan we graag met ze in gesprek. En als ze niet willen veranderen? Tja, dan overleggen we opnieuw, want overleg is de kern van elk goed landbouwbeleid.
Helder, toch?
Wat wij hier doen, is het creëren van een evenwichtige draaikolk van regels, uitzonderingen en vrijstellingen waarin iedereen zijn eigen plek kan vinden. Boeren krijgen autonomie én verduurzaming, minder regels én strengere handhaving, meer ruimte én beperking. Want in de politiek geldt: als je alles tegelijk belooft, kan niemand je pakken op wat je niet levert.
Mijnheer de Voorzitter, het is een ingewikkelde puzzel, maar dat is precies waar dit kabinet voor staat: het oplossen van problemen door er zoveel mogelijk woorden aan te wijden. Boeren krijgen perspectief. Natuur krijgt bescherming. En wij krijgen de voldoening dat we ergens in de toekomst zullen zeggen: “We hebben er alles aan gedaan.” Of het lukt? Dat merken we vanzelf. Want zoals met stikstof: je hoeft het niet te zien om te weten dat het een impact heeft.
De Nieuwe Bestuurscultuur – Is Dat Een Ding?
Mijnheer de Voorzitter,
In de politiek houden we van grote woorden. Transparantie, openheid, en een luisterend oor zijn klassiekers die elke kabinetsperiode weer terugkeren, net als regen op Prinsjesdag. Maar dit kabinet, Mijnheer de Voorzitter, gaat een stap verder. Wij streven naar een bestuurscultuur waarin werkelijk iedereen wordt gehoord – behalve degene die denkt dat hij het voor het zeggen heeft.
Want laten we eerlijk zijn: wie heeft er nog behoefte aan leiderschap in traditionele zin? Een bestuurscultuur waarin iemand opstaat, een keuze maakt en die tot het einde verdedigt? Dat klinkt wel heel ouderwets. Dit kabinet kiest voor een moderner, dynamischer model: een cultuur waarin elke mening telt, elke stem klinkt, en elke discussie eindeloos kan doorgaan. Als we het niet eens worden, noemen we dat niet een mislukking, maar een waardevolle exercitie in democratisch pluralisme.
Wij laten alle deuren openstaan, zodat de frisse wind van verandering kan binnenwaaien. En als het tocht, zien we dat als een welkome herinnering aan de bewegelijkheid van ons systeem. Mocht er eens een deur dichtslaan – bij voorkeur met een knal – dan beschouwen we dat niet als een probleem, maar als een kans. Een kans om een nieuw hoofdstuk te beginnen, want niets inspireert meer dan het gevoel dat je opnieuw mag beginnen zonder je af te vragen waarom je niet verder bent gekomen.
Mijnheer de Voorzitter, deze nieuwe bestuurscultuur draait om ruimte. Ruimte om te denken, te spreken en vooral te overleggen. Geen snelle besluiten, geen harde keuzes – die bewaren we voor later. Dit kabinet wil bouwen aan een cultuur waarin de reis belangrijker is dan de bestemming, en waarin de eindstreep alleen maar een stip aan de horizon is, die we kunnen verschuiven wanneer dat nodig blijkt.
En mocht iemand twijfelen aan de uitvoerbaarheid van deze aanpak, dan wijs ik u graag op onze track record: wij zijn het levende bewijs dat een regering zonder duidelijke hiërarchie niet alleen mogelijk is, maar ook verbazingwekkend goed functioneert in theorie. In de praktijk? Dat zien we werkende weg wel.
Kortom, Mijnheer de Voorzitter, is de nieuwe bestuurscultuur een ding? Absoluut. Wat voor ding? Dat weten we nog niet precies, maar we kunnen u verzekeren dat het een ding zal worden waar Nederland trots op kan zijn. Of op z’n minst een ding waar we met z’n allen lang over kunnen praten. En dat, Mijnheer de Voorzitter, is ook een vorm van vooruitgang.
Internationaal Meedoen – Maar Niet Teveel
Mijnheer de Voorzitter,
In een wereld die steeds instabieler wordt, kiest Nederland voor een strategie van subtiele aanwezigheid. Niet te veel, niet te weinig, maar precies genoeg om mee te doen zonder dat iemand ons al te lastig vindt. Want eerlijk is eerlijk, Mijnheer de Voorzitter: wie wil er nog het beste jongetje van de klas zijn? Het levert applaus op, ja, maar ook extra huiswerk, en laten we wel wezen: wie zit daar op te wachten?
We blijven een betrouwbare partner binnen de EU en NAVO, zoals we dat altijd al waren. Maar we hebben geleerd van het verleden. Te streng interpreteren, te ambitieus implementeren – dat hoeft allemaal niet meer. De nieuwe aanpak is eenvoudiger: luisteren, praten en knikken. En als er een akkoord wordt bereikt dat net iets te ver gaat, zullen wij vriendelijk glimlachen en fluisteren: “Laten we daar nog eens naar kijken.”
Want Mijnheer de Voorzitter, in een wereld vol geopolitieke risico’s kun je niet voorzichtig genoeg zijn. De NAVO-norm van 2% voor defensie halen we natuurlijk wel, want dat is nu eenmaal een afspraak waar je niet omheen kunt. Maar verder willen we vooral onze internationale geloofwaardigheid behouden door zo weinig mogelijk extra hooi op onze vork te nemen. Nederland blijft de betrouwbare partner die altijd bereid is om mee te doen – zolang we geen koploper hoeven te zijn.
We hebben ook een boodschap voor Brussel: geen nationale koppen meer bovenop Europese afspraken. Nederland hoeft niet meer strengere regels na te leven dan onze buren. Boeren, vissers, en ondernemers betalen al lang genoeg de prijs voor onze hang naar perfectie. Tijd om dat imago van overijverige leerling los te laten.
Mijnheer de Voorzitter, deze balans tussen internationale betrokkenheid en nationale nuchterheid is waar wij voor staan. We willen meedoen, maar niet té veel. Aan tafel zitten, zonder al te veel in de schijnwerpers te staan. Want zoals u weet: hoe stiller je zit, hoe kleiner de kans dat je een probleem wordt genoemd.
En mocht iemand twijfelen aan de wijsheid van deze aanpak, laat ik dit zeggen: in een wereld vol conflicten en chaos is het soms beter om te kijken hoe de storm overwaait voordat je jezelf midden in de wervelwind plaatst. Want dat, Mijnheer de Voorzitter, is het geheim van slim internationaal meedoen: weten wanneer je spreekt, maar vooral weten wanneer je glimlacht en zwijgt.
Financiële Degelijkheid en Politieke Acrobatiek
Mijnheer de Voorzitter,
Geld groeit niet aan bomen – dat weten we allemaal. Maar dit kabinet gelooft dat zelfs een kale boomgaard met de juiste aanpak kan veranderen in een bruisend bos. Hoe? Door voorzichtig te snoeien, slim te planten, en vooral veel hoop te hebben dat het ooit weer gaat regenen.
Onze financiële strategie is even helder als flexibel: we blijven binnen de 3%-norm van het begrotingstekort, tenzij dat niet lukt. Want laten we eerlijk zijn, normen zijn belangrijk, maar de realiteit is soms nog belangrijker.
We beloven lastenverlichting, Mijnheer de Voorzitter, omdat we begrijpen dat mensen snakken naar financiële ademruimte. Maar we vragen daar wel wat voor terug. Want in een wereld waar iedereen iets wil, is er maar één manier om te delen: we nemen een beetje van iedereen, zodat iedereen een klein beetje tevreden is – of in ieder geval niet té ontevreden.
Bezuinigingen zijn onvermijdelijk. Ontwikkelingshulp, het ambtelijk apparaat, en de maatschappelijke diensttijd zullen de pijn voelen. Niet omdat we dat willen, maar omdat het moet. Tegelijkertijd investeren we in veiligheid, infrastructuur, en koopkracht. Want zo werkt politieke acrobatiek: het ene moment balanceren we op een dunne draad, het volgende moment springen we in een vangnet van nieuwe plannen.
Mijnheer de Voorzitter, onze begroting is een delicaat evenwicht. Een dans tussen ambitie en beperking, tussen geven en nemen. Of we iedereen gelukkig kunnen maken? Waarschijnlijk niet. Maar zoals een oude Haagse wijsheid luidt: als iedereen een beetje moppert, is het compromis waarschijnlijk precies goed.
Het Belang van Vertrouwen – Fake It Till You Make It
Mijnheer de Voorzitter,
Vertrouwen is het fundament van alles wat dit kabinet wil bereiken. Niet omdat we al op een stevig fundament staan – integendeel. Maar omdat wij geloven in de kracht van intentie. Vertrouwen is immers net als een plant: je moet het zorgvuldig water geven, maar als het écht niet wil groeien, kun je altijd nog een kunstbloem neerzetten.
Wij hebben vertrouwen – althans, dat proberen we uit te stralen. Niet alleen in elkaar, maar ook in u, de Kamer, en in het Nederlandse volk. Want zoals het in de politiek gaat: als je doet alsof je vertrouwen hebt, dan gaat iedereen er vroeg of laat in mee. Toch?
Mijnheer de Voorzitter, we moeten eerlijk zijn. Vertrouwen komt niet zomaar aanwaaien. Het is een langzaam proces, vaak ingewikkeld, en soms ronduit frustrerend. Denk aan een IKEA-kast zonder handleiding: je weet dat het mogelijk is, maar het lijkt steeds onwaarschijnlijker naarmate je verder bouwt. Toch geloven wij dat we het voor elkaar kunnen krijgen.
Natuurlijk, er zijn obstakels. De overheid heeft fouten gemaakt – van de toeslagenaffaire tot Groningen – en we weten dat vertrouwen daardoor is beschadigd. Maar fouten maken is menselijk. En als we iets goed kunnen in Nederland, dan is het fouten achteraf als leerervaring presenteren.
Dit kabinet staat klaar om het vertrouwen stap voor stap terug te winnen. Hoe? Door te luisteren, soms wat te beloven, en af en toe zelfs iets daadwerkelijk uit te voeren. Dat is het nieuwe model: bescheidenheid gecombineerd met een vleugje bravoure. We zijn niet bang om te falen – zolang we dat doen met overtuiging en een glimlach.
Mijnheer de Voorzitter, vertrouwen is ook een kwestie van perspectief. Als mensen twijfelen, zeggen wij: geef ons de tijd. En als ze nog steeds twijfelen? Dan nodigen we ze uit om samen te werken aan oplossingen. Want niets schept meer vertrouwen dan de illusie van gezamenlijke controle.
Dus ja, Mijnheer de Voorzitter, dit kabinet kiest ervoor om vertrouwen als fundament te omarmen. Niet omdat we naïef zijn, maar omdat we weten dat het alternatief veel te cynisch zou zijn. Vertrouwen bouw je niet in één dag. Maar met een beetje geluk, en heel veel retoriek, kunnen we het misschien wél voor elkaar krijgen.
Samen Regeren, Samen Zuchten
Mijnheer de Voorzitter,
Dit kabinet doet geen beloftes die het niet kan nakomen. Sterker nog, we beloven zo min mogelijk – en dat is misschien wel de meest realistische belofte die je in deze tijden kunt doen. Geen gouden bergen, geen finishlijn, geen grootse visies die in de praktijk als luchtkastelen blijken. Maar wat we wél beloven, is dat we blijven rennen. Rennen door modder, tegenwind, en de onvermijdelijke zweetdruppels van politieke strijd.
Want politiek, Mijnheer de Voorzitter, is niet het uitgestippeld wandelen over een strak betegeld pad. Het is een avontuur waarbij je halverwege ontdekt dat de kaart onleesbaar is, de schoenen knellen en de waterpost vergeten is te komen. En toch gaan we door. Niet omdat we precies weten waar we heen gaan, maar omdat stilzitten geen optie is.
Mocht u ons onderweg zien struikelen of even uitrusten tegen een boom, wees gerust: ook dat hoort erbij. Politiek is, zoals we het graag zien, een gezamenlijke zoektocht. Een poging om het wiel opnieuw uit te vinden, terwijl je eigenlijk nog niet precies weet waarvoor dat wiel nodig is. En mocht u ons vragen wat dat wiel uiteindelijk wordt – een rad van fortuin, een hamsterrad, of misschien een kermisattractie – dan zeggen we: dat merken we wel als we het eenmaal hebben uitgevonden.
Mijnheer de Voorzitter, dit kabinet staat niet stil. Wij lopen, wij zwoegen, en wij zweten. Samen met u, met de samenleving, en met iedereen die bereid is een stukje mee te rennen. En ook al hebben we geen finishlijn, we vertrouwen erop dat we onderweg iets waardevols zullen vinden. Wat dat is? Ach, Mijnheer de Voorzitter, daar komen we vanzelf achter.
En dat, Mijnheer de Voorzitter, is misschien wel het mooiste aan politiek: het vermogen om te blijven bewegen, zelfs als je niet precies weet waar naartoe. Want samen regeren betekent samen zuchten, samen proberen, en uiteindelijk samen iets bereiken dat groter is dan wie we individueel ooit konden zijn.
Referenties:
- Regeringsverklaring Kabinet Schoof: Minister-president Schoof heeft op 3 juli 2024 de regeringsverklaring uitgesproken in de Tweede Kamer. Rijksoverheid
- Samenstelling Kabinet Schoof: Een overzicht van de ministers en staatssecretarissen in het Kabinet Schoof. NOS
- Analyse van de start van het Kabinet Schoof: Een artikel dat de eerste maanden van het Kabinet Schoof bespreekt, inclusief uitdagingen en politieke dynamiek. NU.nl
- Interview met Premier Dick Schoof: Premier Dick Schoof reflecteert op de eerste zes maanden van zijn premierschap en de staat van het kabinet. Volkskrant
- Kabinetsinformatie op Rijksoverheid.nl: Officiële informatie over het Kabinet Schoof, inclusief beleidsplannen en contactgegevens. Rijksoverheid
Deze bronnen bieden een diepgaand inzicht in de formatie, samenstelling en het functioneren van het Kabinet Schoof, evenals de volledige tekst van de regeringsverklaring en analyses van de eerste maanden van het kabinet.
- NU.nl : Start kabinet was ‘bumpy ride’ waarin verhoudingen onder vergrootglas lagen
- Limburger : Eergisteren — Het kabinet-Schoof heeft de kerst gehaald. Dat is op zich al een prestatie te noemen gezien de moeizame totstandkoming van de regeringsploeg en het uiterst roerige eerste halfjaar.
- Volkskrant : Premier Dick Schoof: ‘Ze weten allemaal dat die kaart in mijn binnenzak zit: ik kan op elk moment stoppen’
- Hart van Nederland : Premier Schoof over roerig eerste halfjaar kabinet: ‘Zorgen over toenemende polarisatie’
- Limburger : Het kabinet-Schoof haalt de kerst, maar de kiezer zat vast niet op zo veel gedonder te wachten
- NU.nl : Kabinet-Schoof overleeft weer een crisis, maar zweem van … – NU.nl
- Laatste Nieuws : Kabinet-Schoof balanceert op het randje: hoe lang blijft het overeind?
- RTL : Crisis in kabinet-Schoof: mogelijk vertrek meerdere NSC-bewindspersonen
- Metronieuws.nl : Kabinet Schoof gaat voorlopig door – Metronieuws.nl
- RTL : 100 dagen kabinet-Schoof: veel geruzie, gedoe en geklaag – RTL.nl
- NOS : Kabinet-Schoof was al bijna gevallen, ultieme lijmpoging redde coalitie
- NOS : Kabinet-Schoof slalomt langs problemen, ‘verhoudingen coalitie zeer slecht’
- NOS : Dit zijn de plannen en voornemens van het kabinet-Schoof – NOS.nl
- Rijksoverheid : Regeringsverklaring kabinet-Schoof | Toespraak – Rijksoverheid.nl
- Rijksoverheid : Regeringsverklaring kabinet-Schoof (Engelse vertaling)
- Rijksoverheid : Regeringsverklaring kabinet-Schoof (Duitse vertaling)
- Rijksoverheid : Beslisnota bij aanbiedingsbrief koninklijke besluiten kabinet-Schoof …
- Rijksoverheid : Regeringsverklaring kabinet-Schoof (Franse vertaling)
- Rijksoverheid : Kabinet-Schoof beëdigd | Nieuwsbericht – Rijksoverheid.nl
- Rijksoverheid : Kabinet-Schoof (sinds 2024) | Regering | Rijksoverheid.nl
- NU.nl : NU+ Dit zijn de ministers en staatssecretarissen van kabinet-Schoof – NU.nl
- RTL : Alle ministers en staatssecretarissen kabinet-Schoof bekend – RTL.nl
- NOS : Het nieuwe kabinet-Schoof: alle namen van de ministers bekend – NOS.nl
- Rijksoverheid : Regeringsverklaring kabinet-Schoof, 3 juli 2024 – Rijksoverheid.nl
- Rijksoverheid : Regierungserklärung von Ministerpräsident Dick Schoof, 3. Juli 2024
- Rijksoverheid : Government statement of policy on taking office, 3 July 2024
- Rijksoverheid : Dick Schoof | Rijksoverheid.nl
- Rijksoverheid : Prononcée en néerlandais – Rijksoverheid.nl
