In een wereld waarin liefde vaak in hokjes wordt geplaatst en exclusiviteit de norm lijkt, kies ik voor een andere weg. Ik ben poly-agapeus. Mijn relaties zijn niet gebaseerd op voorkeur, aantrekkingskracht of verlangen naar iets fysieks. Ze zijn geworteld in een diepe, onvoorwaardelijke vorm van liefde die iedereen omvat—zonder grenzen, zonder het gewicht van seksuele intimiteit. Mijn liefde kent geen hiërarchie, geen voorrang voor de één boven de ander. Het is een liefde die vrij is van voorkeur, die openstaat voor de mens als geheel.
De relaties die ik met mijn geliefden heb, zijn gebouwd op essentiële waarden: vertrouwen, geborgenheid en een diepe emotionele band. Deze waarden overstijgen wat velen beschouwen als liefde in de romantische zin. Voor mij is liefde geen exclusieve cirkel waarin één persoon het middelpunt is. Het is een open veld, een ruimte waar iedereen wordt uitgenodigd, waar ieder mens gelijkwaardig is in waarde.
De term agape komt uit de Griekse filosofie en verwijst naar onvoorwaardelijke, zelfopofferende liefde. Door “poly-agapeus” te zijn, omarm ik dit idee en streef ik naar het creëren van meerdere relaties waarin liefde vrij stroomt, zonder de beperkingen van romantische of fysieke verlangens. Ik zie liefde als een overvloedige bron die niet opraakt wanneer ze gedeeld wordt, maar juist sterker wordt naarmate ze zich verspreidt.
Geborgenheid zonder verlangen
Liefde in mijn wereld lijkt op de geborgenheid die een ouder voor zijn kind voelt, en omgekeerd. Het is een constante aanwezigheid die geruststelt, beschermt, zonder dat er iets van de ander wordt verwacht. Zoals een ouder zijn kind liefheeft zonder voorwaarden, zonder iets terug te verlangen, zo geef ik mijn liefde. Fysieke intimiteit of seksuele aantrekkingskracht vormen geen drijfveren in mijn relaties. Mijn liefde is compleet op zichzelf, vrij van de invloed van eros.
Deze geborgenheid fungeert als een veilige haven. We zijn er voor elkaar in moeilijke tijden, maar ook in de alledaagse momenten die het leven vormen. We erkennen elkaars menselijkheid, elkaars kwetsbaarheden en sterktes. In die erkenning schuilt de kracht van onze band. Er is geen druk om iemand op een voetstuk te plaatsen, geen verwachting dat de ander in mijn behoeften voorziet. De ruimte die we elkaar geven, is gevuld met acceptatie, niet met verlangen.
Eerlijkheid en kwetsbaarheid
Mijn relaties draaien om eerlijkheid en kwetsbaarheid. We vertrouwen elkaar ons volledige zelf toe, zonder angst voor afwijzing. Iedereen in mijn leven weet dat mijn liefde voor hen niet wordt beïnvloed door mijn band met een ander. Liefde is geen schaars goed dat opraakt wanneer het meer gedeeld wordt. Het is juist een oneindige bron die sterker stroomt naarmate ze wordt gedeeld.
We erkennen elkaars unieke waarde. Elk van mijn geliefden brengt iets bijzonders in mijn leven, en ik in het hunne. Niet omdat we voldoen aan verwachtingen of specifieke rollen, maar omdat we investeren in elkaar op basis van wie we zijn. Deze relaties zijn geen vorm van afhankelijkheid, maar een diepe wederzijdse toewijding om elkaar te ondersteunen en samen te groeien.
Liefde in overvloed, zonder eros
Mijn liefde kent geen eros. Het verlangen dat voor velen centraal staat in hun relaties, speelt in de mijne geen rol. Maar dat betekent niet dat mijn relaties koud of afstandelijk zijn. Integendeel, ze zijn gevuld met warmte en nabijheid. We troosten elkaar, geven elkaar steun, en creëren een ruimte waarin we volledig onszelf kunnen zijn.
Er is geen tekort aan liefde in mijn leven, omdat liefde geen beperkende kracht is. Waar eros vaak wordt gezien als een exclusieve band tussen twee mensen, is mijn liefde vrij om te vloeien. Het is een liefde die geen grenzen kent, geen voorwaarden stelt, en iedereen omvat. Dit is liefde in haar puurste vorm—onvoorwaardelijk, gelijkwaardig en vrij van de beperkingen die verlangen soms met zich meebrengt.
In mijn relaties voel ik geen behoefte aan exclusiviteit, geen drang om iemand te ‘bezitten’. In plaats daarvan zie ik liefde als iets dat groeit en bloeit wanneer het gedeeld wordt. Mijn liefde is er voor iedereen die er een plek in vindt, zonder voorrang of onderscheid. Het is als een ouder die elk van zijn kinderen evenveel liefheeft, zonder één kind boven een ander te plaatsen. Waar er ruimte is voor twee, is er altijd ruimte voor meer, zolang de liefde vrij blijft van verwachtingen en voorkeuren.
Ik ben poly-agapeus, en in die identiteit heb ik een rijkdom gevonden die verder gaat dan verlangen en aantrekking. Het is de rijkdom van liefde in haar zuiverste vorm: geborgenheid, vertrouwen, en wederzijds respect dat alles overstijgt.
Persoonlijke ervaring
In mijn eigen leven heb ik ervaren hoe bevrijdend en vervullend het is om liefde zonder grenzen te delen. Vrienden, familieleden en partners voelen zich allemaal gezien en gewaardeerd, niet omdat ze een exclusieve rol vervullen, maar omdat we een band delen die gebaseerd is op respect en waardering voor wie we werkelijk zijn. Dit soort relaties creëert een diepe, duurzame connectie die niet afhankelijk is van romantische spanning of exclusiviteit.
Hier zijn enkele vragen die je kunnen helpen om dieper na te denken over de concepten die ik heb beschreven. Voel je vrij om in de reacties je eigen gedachten te delen:
- Hoe definieer jij liefde in jouw relaties? Denk je dat er ruimte is voor meer onvoorwaardelijke vormen van liefde, zoals beschreven in dit artikel? Deel je gedachten hieronder.
- Wat betekent ‘geborgenheid zonder verlangen’ voor jou? Kun jij je een vorm van liefde voorstellen die volledig vrij is van romantische of fysieke verlangens? Laat je reflecties achter in de reacties.
- Hoe zou je omgaan met jaloezie in een relatie zoals beschreven in dit artikel? Denk je dat de afwezigheid van eros invloed heeft op hoe we liefde ervaren? Deel je gedachten in de reacties hieronder.
- Welke waarden vind jij het belangrijkste in je relaties? Zijn die vergelijkbaar met de waarden van vertrouwen, geborgenheid en gelijkwaardigheid die in dit artikel worden besproken? Reageer hieronder met jouw inzichten en ervaringen.
Je bent van harte welkom om je ideeën, ervaringen en vragen te delen in de reacties. Ik kijk ernaar uit om samen verder te reflecteren op liefde en hoe we die in onze levens vormgeven.
Verandering in de titel
Beste allemaal,
Na zorgvuldig nadenken over de impact van woorden en hoe ze ontvangen kunnen worden, wil ik graag een aanpassing maken in de titel die ik eerder heb gebruikt: “Ik ben poly-agapeus.” Hoewel deze uitspraak voor mij persoonlijk betekenisvol is, begrijp ik nu dat het ook tot polarisatie kan leiden. Het benadrukken van een individuele positie kan onbedoeld anderen uitsluiten of verdeeldheid zaaien, terwijl mijn intentie juist is om verbinding te zoeken.
In plaats daarvan wil ik een meer inclusieve en open titel gebruiken, die ruimte laat voor ieders ervaringen en overtuigingen. De nieuwe titel luidt: “Liefde en vergeving in al haar vormen”.
Deze aanpassing komt voort uit het inzicht dat het belangrijk is om in onze communicatie de nadruk te leggen op wat ons verbindt, in plaats van wat ons verdeelt. Liefde en vergeving zijn waarden die we allemaal delen, maar we beleven en uiten deze op verschillende manieren. Door deze bredere formulering hoop ik een boodschap van respect, openheid en begrip te communiceren, zonder polarisatie te veroorzaken.
Ik kijk uit naar verdere gesprekken en ideeën over hoe we gezamenlijk kunnen bouwen aan een inclusieve en liefdevolle gemeenschap.
Met vriendelijke groet,
Alexander
Mooi concept. Zolang er echter een basisrelatie is of dat niet alle neuzen dezelfde kant opstaan, blijft het hangen in een conceptuele vorm.
Buiten dat vraag ik me af hoe diep iemand naar binnen kan/ wil kijken als er in de uiterlijke wereld zoveel te delen valt.
Dank voor je reactie. Je raakt hier een belangrijk punt aan: de spanning tussen innerlijke introspectie en de behoefte om te delen en verbinden in de uiterlijke wereld. Het concept van ‘poly-agapeus’ nodigt juist uit om vanuit een diepe innerlijke verbinding naar buiten te treden, waarbij liefde, samenwerking en zorg gedeeld worden zonder voorwaarden of eigendom.
Wat betreft je opmerking over de basisrelatie of neuzen die niet dezelfde kant op staan: dat is precies waar dit concept aan probeert te werken. Het gaat niet om uniformiteit, maar om diversiteit in verbinding, waarbij verschillen niet als obstakels, maar als mogelijkheden worden gezien om elkaar te verrijken. Dat vraagt inderdaad om een flinke dosis introspectie, maar ook om een actieve bereidheid om de uiterlijke wereld anders te benaderen.
Misschien is de uitdaging wel hoe we de balans vinden tussen naar binnen kijken en naar buiten delen. Wat denk jij? Kan het één zonder het ander, of versterken ze elkaar juist?