Het begon met een schok. Letterlijk en figuurlijk. Om zes uur ’s morgens werd mijn deur belaagd alsof ik een staatsgevaarlijke crimineel was. Een deurkraker, een ME’er met een schild, en zelfs een dreigende taser maakten deel uit van mijn wake-up call. Mijn honden blaffen, mijn partner overstuur, en ik, met mijn handen op mijn rug geboeid, wachtend tot het schouwspel zou eindigen. Voor wat? Dat was de vraag die ik aan elke politieagent stelde onderweg naar het bureau. Geen antwoord, enkel stilte.
Aangekomen in de cel begon het verhoor, geleid door een 23-jarige rechercheur. Ze stelde vragen alsof ze een profiel wilde opstellen waarmee ik uiteindelijk volledig ontleed kon worden. Over mijn kinderen, mijn gezinssituatie, waar ze woonden – alles leek gericht op een diepere aanval, alsof mijn persoonlijke leven een strategische zwakte was. Toen ze klaar was met haar lijst, vroeg ik: “Kun je me eindelijk uitleggen waarom ik zo gewelddadig ben opgepakt? Waarom is mijn huis binnengevallen alsof ik een oorlogsmisdadiger ben?”
Stilte.
Toen brak het meest ironische moment aan. Terwijl ik probeerde te begrijpen waarom ik als gevaarlijk werd bestempeld, kwamen twee agenten langs met een andere missie: een groep kinderen rondleiden door het bureau. Deze kinderen, nauwelijks acht jaar oud, waren alleen welkom als ze vooraf een PCR-test hadden gedaan. “Niet verplicht, natuurlijk,” zeiden de agenten lachend, terwijl ze luidruchtig grinnikten over hoe iedereen er weer “was ingetrapt.”
Die lach raakte een snaar in mij. Hoe kun je kinderen onderwerpen aan een experiment, onder het mom van veiligheid? Hoe kun je lachen over iets dat gebaseerd is op angst en manipulatie? Terwijl ik in mijn cel zat, niet vanwege een daad maar vanwege een gedachte, schreeuwde ik door het hele complex:
“Is dit wat jullie willen zijn? Mensen opsluiten die vragen stellen, terwijl jullie kinderen misleiden met tests en angst voor een ziekte die hen nauwelijks raakt? Dit is geen politie; dit is een instrument van controle!”
Wat mij het meeste raakte, was niet eens mijn eigen situatie. Het was de schaamteloze manipulatie van kinderen, het gebrek aan empathie, het ontbreken van enige vorm van menselijke waardigheid. Wat leren we hen? Dat gehoorzaamheid belangrijker is dan kritisch denken? Dat hun lichaam niet van hen is, maar van een systeem?
Na die negen uur was ik niet gebroken. Ik was woedend, maar ook vastberadener dan ooit. Want als dit het niveau van controle is waar we naartoe gaan, dan is het aan ons om te blijven vragen, te blijven spreken, en te blijven eisen dat empathie en menselijkheid altijd boven angst en macht staan.
Dit was geen dag van gerechtigheid. Dit was een dag van ironie, een pijnlijke reminder van hoe ver we verwijderd zijn van wat werkelijk menselijk is.
Als dit verhaal je raakt, als je voelt dat er iets fundamenteel mis is met hoe we omgaan met menselijkheid, empathie en onze kinderen, vraag ik je om dit bericht te delen. Niet om haat te zaaien, maar om een gesprek te starten.
Wat betekent vrijheid werkelijk? Hoe beschermen we de rechten van de mens, ook wanneer ze kritiek uiten? En hoe waarborgen we dat onze kinderen niet worden misleid of gebruikt in een systeem dat gebaseerd is op angst?
Jouw stem doet ertoe. Reageer, deel jouw gedachten, en laten we samen een gesprek voeren dat ertoe doet. Want verandering begint met bewustwording, en bewustwording begint hier, bij jou. Deel dit bericht en laat jouw stem horen! #Empathie #Vrijheid #Menselijkheid
