Smurfen in Opstandige Kunst
Soms… zijn er Smurfen die niet kunnen stilzitten. Die niet willen stilzitten. Die, zodra ze iets groots, glads en nog onaangeraakt zien… een idee krijgen.
Zo’n Smurf is GraffitiSmurf.
Terwijl iedereen druk was met uitleggen, repareren en modeflitsen, stond hij al met zijn spuitbus in de aanslag. Hij keek naar de dam, die keurig gebouwd was van hout, modder en beververnuft — en hij zag… een canvas.
Psssssshhhhhhh… tssssssscht…
Met snelle, kleurrijke bewegingen begon hij te spuiten. Neonblauw, fluorroze, knalgroen en smurfig paars. In zwierige letters, met paddenstoelen als uitroeptekens en een regenboograndje, stond er ineens:
“Welkom in Smurfonië!”
En als finishing touch… een lachende Smurf met een bevermuts op.
Bor Bever, die nét even een slok water wilde drinken, draaide zich om, keek naar zijn dam, en… verstijfde.
“Dat is geen kunst!” bromde hij.
“Dat is… vandalisme met glitter!”
GraffitiSmurf stak zijn borst vooruit.
“Jawel, Bor. Dat is expressie. Vrijheid. Identiteit. Het innerlijke ik… op jouw buitenkant.”
Bor gromde.
“Op mijn dam?”
Norbert Bever kwam aangesneld, staarde naar de muur en riep:
“Broer… ik voel me… geportretteerd!”
Maar toen… kraakte het.
KR-rrrrrrRAK!
Een grote balk onder het kunstwerk begon te verschuiven. Een druppel. Een plas. Een plonsje. De dam… begon te hellen.
“STOOOOOOP!” riep Papa Smurf.
“Smurfen verzamelen! Kunst mag inspireren, maar géén overstroming veroorzaken!”
In allerijl renden Smurfen en bevers samen naar het gekraak. Tarzan-Smurf gooide lianen over de rand, Rambo-Smurf beitelde een noodbalk in het hout, en zelfs Modeontwerpersmurf riep: “GEEN GLITTER MEER!”
En zo, lieve kijkbuiskinderen, leerden de Smurfen iets belangrijks:
Kunst kan een stem zijn…
Maar zonder overleg wordt het al snel een echo in het verkeerde oor.
🦉 “Tot zover, lieve kijkbuiskinderen… en pas op met spuitbussen – vooral op dingen die kunnen drijven.”
🎨 Kunst is mooi… als het niet op andermans muren wordt gespoten zonder te vragen.
