Meneer de Uil sluit af
En zo… keerden de Smurfen terug naar hun eigen wereld. Maar anders dan toen ze vertrokken.
Want wie even écht verdwaalt, komt niet alleen ergens anders terecht…
…die komt ook een stukje dichter bij zichzelf.
Ze leerden iets, daar in het Grote Dierenbos.
Iets over anders zijn,
over expressie,
over samenwerken…
en ja… zelfs iets over stroomkabels en gesmolten mutsen.
Chico de Lama bleef achter, met een glinsterende sjaal om zijn nek en een warme glimlach om zijn hart.
Bor en Norbert Bever bouwden voort — met iets meer kleur op hun dam dan gepland.
En de bomen… die fluisterden verhalen door.
En weet je?
Soms…
vindt een Smurf pas de weg terug,
door eerst helemaal verdwaald te raken.
Dus, als jij ooit even niet weet waar je bent —
kijk dan goed om je heen. Misschien leer je wel iets nieuws. Iets moois. Iets dat je meeneemt voor altijd.
🦉 “En nu… oogjes dicht… en snaveltjes toe…”
Tot de volgende keer, lieve kijkbuiskinderen.
🦉 “En nu… oogjes dicht… en snaveltjes toe…”
